X
تبلیغات
رایتل

از شیخ ابوالحسن خرقانی پرسیدند غریب کیست:

گفت غریب آن نیست که در دیار خود نباشد، غریب آن است که با دل خود بیگانه باشد

 شاعر این شعر نمی دونم دقیقا کیه  ولی قشنگه

در پایان لینک دانلود ترانه اش رو نیز گذاشته ام


باران که شدى مپرس ، این خانه کیست

سقف حرم  و مسجد و میخانه  یکیست

باران  که  شدى   ،   پیاله ها   را   نشمار

جام  و قدح  و کاسه  و  پیمانه  یکیست

باران!    تو که  از  پیش  خدا  مى  آیی !

توضیح  بده  عاقل  و  فرزانه  یکیست ؟

بر   درگه   او   چونکه   بیفتند  به   خاک

شیر  و  شتر  و  پلنگ و  پروانه  یکیست

با  سوره ى  دل  ،   اگر  خدا  را  خواندى

حمد  و فلق  و  نعره ى  مستانه  یکیست

از  قدرت  حق  ،  هر چه  گرفتند  به  کار

در  خلقت حق ، رستم و موریانه یکیست

گر   درک  کنى   ،   خودت   خدا  را  بینى

درکش  نکنى  ،  کعبه  و  بتخانه  یکیست



   همچو فرهاد بود کوه کنی  پیشه ما                      

                                              کوه ما سینه ما ناخن ما تیشه ما

 

   شور شیرین  ز بس آراست  ره جلوه گری

                                         همه فرهاد تراود ز رگ و ریشه ما

 

   بهر یک جرعه می  منت ساقی  نکشیم 

                                             اشک ما باده ما دیده ما شیشه ما

 

   عشق شیری است قوی پنجه ومی گوید فاش

                                      هرکه  از جان گذرد بگذرد از بیشه ما

 

                                                                   ادیب نیشابوری

یکی از بزرگان تصوف که من علاقه ای قلبی به وی دارم شیخ ابوالحسن خرقانی است. یکی از حکایت های نغز وی حکایت زیر است.

البته نمی دانم واقعا این حکایت از ایشان بوده  یا خیر ولی این حکایت بسیار قابل تامل و تفکر است

خواهش میکنم به سادگی ازکنار آن نگذرید

شیخ ابوالحسن خرقانی می گوید:
جواب چهار نفر مرا سخت تکان داد...!!!


اول:مرد فاسدی از کنارم گذشت و من گوشه لباسم را جمع کردم تا به او نخورد!!!

او گفت؛ای شیخ ! خدا میداند که فردا حال ما چه خواهد شد...!!!

دوم:مستی دیدم که افتان و خیزان در جاده های گل آلود میرفت...
به او گفتم؛قدم ثابت بردار تا نلغزی!
گفت؛من بلغزم باکی نیست...
به هوش باش تو نلغزی شیخ!!!که جماعتی از پی تو خواهند لغزید...

سوم:کودکی دیدم که چراغی در دست داشت.
گفتم؛این روشنایی را از کجا آورده ای؟!
کودک چراغ را فوت کرد و آنرا خاموش ساخت و
گفت؛تو که شیخ شهری بگو که این روشنایی کجا رفت؟!

چهارم:زنی بسیار زیبا که در حال خشم از شوهرش شکایت می کرد!
گفتم؛اول رویت را بپوشان بعد با من حرف بزن!!!
گفت؛من که غرق خواهش دنیا هستم چنان از خود بی خود شده ام که از خود خبرم نیست،تو چگونه غرق محبت خالقی که از نگاهی بیم داری ؟!!!

زمانی از امام شافعی(رئیس مذهب شافعی) شعر زیبایی در وصف امیرالمومنین علی(ع) با مضمون زیر خواندم :


احب علیاً لا ابالی و ان فشا              و ذلک فضل الله یؤتیه من یشا

انا عبد لفتی انزل فیه هل اتی          الی متی اکتمه ، اکتمه الی متی

یعنی :

علی را دوست دارم  و نمی ترسم از اینکه رازم پیش دشمنانش  افشا بشود

و این دوستی علی در واقع لطف خداست که شامل حال من شده

آری من بنده آن جوانمردی هستم که سوره «هل اتی» درباره او نازل شده است

تا کی این محبت و عشق را باید  پنهان کنم و تا کی آن را بپوشانم


 وقتی این شعر را خواندم یاد حرف مرحوم  علی شریعتی افتادم که به طور خلاصه می گفت ما فقط ادعای علاقه به زینب را داریم و مصریهای اهل تسنن در مورد وی کتاب نوشته اند(یعنی با عمل محبت خودشان را به این خانواده ابراز کرده اند)