نمی دونم اسم این هایی که گذاشتم چی هست ولی خیلی از این ها خوشم می آید هم با صدایی محزون خونده شده هم عبارتهایی قشنگی خونده. با خدای خودش حرف می زنه نه با کسی دیگر
این ابیات از شاهکارهای مثنوی است
پس بدان این اصل را ای اصل جو هر که را درد است او برده است بو
هر که او بیدار تر پر دردتر هر که او آگاه تر رخ زردتر
این شعر مثنوی عجیب است و جای تامل دارد که می گوید
غار با او یار با او در سرود مُهر بر چشم است و بر گُوشَت، چه سود
و فکر می کنم منظورش اشاره به سوره توبه آیه چهل است که می گوید
إِلَّا تَنْصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللَّهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِینَ کَفَرُوا ثَانِی اثْنَینِ إِذْ هُمَا فِی الْغَارِ إِذْ یقُولُ لِصَاحِبِهِ لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَکِینَتَهُ عَلَیهِ وَأَیدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْهَا وَجَعَلَ کَلِمَةَ الَّذِینَ کَفَرُوا السُّفْلَى وَکَلِمَةُ اللَّهِ هِی الْعُلْیا وَاللَّهُ عَزِیزٌ حَکِیمٌ(التوبة/40)
آن تکه ای که پر رنگ شده و می گوید رفیقش ترسید
یعنی با اینکه هم غار با آنها همکاری می کرد به فرمان خداوند(تار عنکبوت و لانه کبوتری که تخم گذاشته بود) و هم حضرت رسول(ص) با او بود اما چه فایده که مهر بر چشم و گوش او زده بودند
در ادامه قصه شاعر به این نکته اشاره دارد که در این دنیا هیچ عملی بی پاسخ نمی ماند و هر عملی عکس العملی خواهد داشت
گرچه دیوار افکند سایه دراز باز گردد سوی او آن سایه باز
این جهان کوه است و فعل ما ندا سوی ما آید نداها را صدا
در ادامه شاعر(جلال الدین محمد بلخی) این گونه نتیجه می گیرد که همواره بدترین دشمن انسان خود اوست و این قدرت ها و ویژگی هایی که به او عطا شده همواره برای او دردسر درست می کنند همانطور که دشمن طاووس پر اوست زیرا برای زیبایی پر هایش او را می کشند یا دشمن روباه خود اوست زیرا بخاطر دم زیبایش او را می کشند و چندین مثل دیگر نیز در تایید این معنی می آورد و می گوید که دشمن زرگر زیبایی او شد و به واسطه همین زیبایی ظاهری هم عاقبت کشته شد:
خون دوید از چشم همچون جوی او دشمن جان وی آمد روی او
دشمن طاووس آمد پر او ای بسی شه را بکشته فّر او
گفت من آن آهوم کز ناف من ریخت این صیاد خون صاف من
ای من آن روباه صحرا کز کمین سر بریدندش برای پوستین
ای من آن پیلی که زخم پیلبان ربخت خونم از برای استخوان
فّر: شکوه و جلال
ناف آهو: در شکم آهوی خُطای(تاتار) غده ای وجود دارد که از آن مُشک را بدست می آورند که ماده ای سیاه رنگ و خوشبو است